Posted by: Bagewafa | માર્ચ 10, 2008

વ્યહવારની આંખો _મોહમ્મદઅલી વફા

aankho.jpg 

વ્યહવારની આંખો

 

કદી મળતી રહેછે આપણી વ્યહવારની આંખો.
હતી જે ભૂતમાં આપણાં કો’પ્યારની આંખો.

ભલા હું છું હવે જેવો , મને એવોજ રે’વાદો,
હવે સદશે મને કયાં કોઇ પણ શણગારની આંખો.

જમાનો આપતો’તો ને અમે પીતા ગયા એ વિષ,
સુરાઓથી ભરેલી જોઇને દિલદારની આંખો.

હવે આવ્યા બધા રસ્તા, પરસ્પર લેણ દેણીના,
ફકત નિરખે હવે લોકો છનક કલદારની આંખો.

મને તલવાર નફરતની ‘વફા’ કાપી નથી શકતી,
બનીને તીર ભોંકાઈ રહી છે યારની આંખો.

_મોહમ્મદઅલી વફા

Advertisements

Responses

  1. વાહ ! ખૂબ સરસ,
    હું કહીશ.
    ‘ શહેર ની વચ્ચોવચ્ચ નિર્દોષ એ માર્યો ગયો કેવો ?
    હતી શું આંધળી આ શહેર ના બાજાર ની આંખો?

  2. મનુષ્યો જ રહી જાય છે માત્ર ભેદી
    નહીંતર, બધાં છળ વિચારી શકું છું !

    wow! good one.

  3. Dear Wafabhai,

    You write just terrific. Your gazal just flows ! I admire your writing style and similies you use. I liked the last two lines very much,

    મને તલવાર નફરતની ‘વફા’ કાપી નથી શકતી,
    બનીને તીર ભોંકાઈ રહી છે યારની આંખો.

    Dinesh O. Shah, Ph.D.


શ્રેણીઓ