જામ કૈં કાણું હતું—મુહમ્મદઅલી વફા

 

ચક્ર સંવેદન તણું રોજ આ ફરતું રહ્યું

આંખથી ખારું ઝરણ પણ કદી ઝળતું રહ્યું

  

વૃક્ષના આ મૂળમાં ઊધઈ ગૈ લાગી અહિ

પાંદડું પણ લાગણીનું પછી ખરતું રહ્યું

  

તેજ પણ સૂરજ તણું સાતત્યમાં રહ્યું નહિ

મધ્યમાં એ જાય ત્યાં તો સતત  ઢળતું રહ્યું

 

જિંદગીની આ સફરમાં  સિમિત પીવું પડયું

જામ કૈં કાણું હતું  એ સતત ગળતું રહ્યું

 

ફૂલને બેચાર મળ્યા દિ અહિ મ્હેકી જવા

તે પછી  એ રૂપ પણ જો વફા  ખરતું રહ્યું