તૂફાનની આંધી ઉઠી ને શમા ખામોશ છે

 

મીરાં ખામોશ છે—મુહમ્મદઅલી વફા

વેરાન સહુ ધરતી થઈ ને હવા ખામોશ છે

 

મોસમ વરસવાની રહી તો યે વરસતાં નથી

ખામોશ છે આ મેઘલો ને ઘટા ખામોશ છે

  

માંડી ઘણાં બેઠા અહીં જુલમો તણી હાટડી

તો યે છતાં  આ બોલનારી  જબાં ખામોશ છે

 

બૂઝાય  રહેલી છે બધે પ્રેમની જલતી શમાં

સેવે અહીં ચુપકી કબીરો ને મીરાં ખામોશ છે.

  

ચારો તરફથી પથ્થરો જુલ્મના વરસી રહ્યા

સૌ બેવફા ખામોશ છે ને ‘વફા’ ખામોશ છે