એક જૂની ગઝલ
તમારી યાદનાં પૂષ્પે મહેક જ્યારે પ્રસારી છે.
અમે સપનોં તણી દુનિયા મહીં રાતો ગુજારી છે.
તમે દિલનાં જ પાલવમાં છતાં દિલ શોધતું તમને,
હ્રદયને બાળતી કેવી મધુર આ ઇંતેજારી છે.
પ્રહારો લાખ આ જગના નહીં ભુંસી શકે એને,
છબી જે આપની મેં દિલનાં દર્પણમાં ઉતારી છે.
અને એ રીતથી એ પ્રિતની જળવાય સમતુલા
તમે થોડી ઘટાડી તો અમે થોડી વધારી છે.
વરસવાનું બધું છોડી કદી ભીનાશ થઇ ખર્યું
જુઓ તેથી ગુલે ખામોશ શબનમની સવારી છે.
બધા નાચી ઉઠે છે બીન એની સાંભળી અહીંયા,
બધાને છેતરી રહ્યો એ દુનિયાનો મદારી છે.
‘વફા’ ફરિયાદ હોઠો પર બિરાજે મૌનનાં રૂપે,
અરજ ખામોશ પથ્થરના યે હૈયાં ચીરનારી છે.
(‘ઈસ્માઈલી’ 15સપ્ટેંબર1967)
मोहम्म्दअली’वफा’Mohammedali’wafa’મોહમ્મદઅલી’વફા’ مُحمَّد علی،وَفا،