લાગણી ધોવાય છે
ને હવેતો રોજના સાથી નવા બદલાય છે.
રંગના શીશા ભરીને લાગણી ધોવાય છે.
આ ભમરવૃત્તિ યે શરમની હદ વટાવી જાય છે,
ફૂલ ને છોડી કદી ગોબર ઉપર અટવાય છે.
ખોખરું એ તો કરી નાખે ચમનના ઝાડને,
નામ એનું બદ તમીઝીની ઊધઇ કહેવાય છે.
એ જરા સહેલું ખરું પોલાણમાં જાવું ઘુસી,
શૃંગ તોડી જે વસે તે વીરલો કહેવાય છે.
આ ભરોસાની ઇમારત ને હવે તોડો નહીં,
બંગડીઓ તૂટશે તો આબરૂ નંદવાય છે.
એકનું પડખું હજી છોડ્યું નહી ભટકી નજર,
એ પતંગા ની કબર અગ્નિ મહીં ખોદાય છે.
નાયક થયો એ’વફા’ ખલનાયકો પણ એજ છે,
રોજના સાચે કહું આ નાટકો ભજવાય છે.
मोहम्म्दअली’वफा’Mohammedali’wafa’મોહમ્મદઅલી’વફા’ مُحمَّد علی،وَفا،
