ભીંજાઇ જા_મુહમ્મદઅલી વફા

 

 

પાત્રો નહીં નાટક બનીને તું હવે ભજવાઇ જા.

ઉજવે  તને શું લોક ,તું  ખુદ હવે ઉજવાઇ જા.

 

જઇ ને ચઢી  ડુંગર ઉપર કો’ટેકરે ફેલાઇ જા.

તારી ધજા તું ખુદ બની જા ને પછી  ફરકાઇજા.

 

જોને પડી ગઇ છે હવે  આદત ખુશામદ ની તને,

તસ્વીર થઇ લટકાય જા,ભીંતો ઉપર ટિંગાઇ જા.

 

તૂટી રહી છે પ્રેમની  નાજુક ઇમારત આ જગે,

માતમ કરીલે  આજ તું અશ્રુ બની ડોકાઇ જા.

 

તું કયાં સુધી પાલવ બચાવીને વફા ફરશે અહીં,

આ વરસતા  જળ વાદળે  જા ને કદી ભીંજાઇ જા.

રેડાયલું રહ્યું_  મોહમ્મદઅલી વફા

 

 

 

 નીચે કદી તો ઉપર એ વ્હેંચાયલું રહ્યું.

આ દિલ સદા ઇચ્છા ઘરે બંધાયલું રહ્યું.

 

 

ભૂલી ગયા એને જુઓ તકબીર એની કહી,

આ મન અતલ ઉંડાણમાં  ધર્બાયલું રહ્યું.

 

આંખો કરીને બંધ એને જોઇ મેં લીધું

સ્વપ્નો તણી  જે પાંપણે ઢંકાયલું રહ્યું

.

 

એકેક ટીપું જળ તણું પણ સાચવી લીધું,

આ ખૂન કેવું  વ્યર્થ કે,  રેડાયલું  રહ્યું

 

ભૂલી જવાની  કોઇ પણ તદબીરના ચાલી,

આ દર્દ પણ કાંટો બની    ચૂંભાયલું રહ્યું.

 

નજરો કરો નીચી ભલે, નિરખો ભલે વાંકુ,

માહ્યલું તો  અંદરે      ચૂથાયેલું રહ્યું.

 

 

એકે કળી આ બાગમાં  વિકસી નહીં શકી,

આખું ચમન હરદમ વફા લૂંટાયલું રહ્યું.

 

અર્થનાં મગર_મોહમદઅલી વફા

 

ઓગળી રહ્યાં બધા આ હીમનાં  નગર.

તૂટવા આતુર  અહીં સૌ શીત નાં શહર.

 

આ બધા બોદા મહેલો કયાં સુધી તક્શે

પીગળી રહ્યાં  જુઓ આ મીણનાં ડગર

 

ચોસલા શબ્દો તણાં સહુ ગોઠવો છો પણ

 છે ઘણાં દાંતો વગરના  અર્થનાં મગર.

 

એક પણ કાંટો  નથી આ દર્દના ફૂલે

વેદનાની  ડાળકીએ  ના સુગંધ,અતર.

 

પ્યારની બાની મહીં  વાતો કરે દોસ્ત,

છે વફાની  મ્હેકની ચારોતરફ અસર.

 

 

દિલદારની ઝલક_મોહમ્મદઅલી વફા

 

ફૂલમાં સરકી રહી છે યારની ઝલક.

રંગમાં ડૂબી ગઈ છે પ્યારની ઝલક.

 

સ્વાસમાં ઉતરી ગયો સાગર મહેકતર,

જામમાં હર પ્યાસમાં દિલદારની ઝલક.

 

 

તૂર ની એ ટેકરીએ  ગુમ થયા હોશ,

ના જુઓ માણી મુસાએ , યારની ઝલક.

 

જંગલે ફરતો હતો હૈયા સમીપ લઇ,

કૈસના હૈયે હતી તે તારની ઝલક.

 

વાત હક બોલી જુઓ  જલ્લાદના સામે

ને વફા મળશે તને પણ દારની ઝલક

 

દાર=ફાસી

કૈસ=મજનુ

મુસા=બની ઈસ્રાઈલના નબી,પયગંબર

ખુલ્લા મકાનમાં._ મોહમ્મદઅલી’વફા’

 

તો યે અંધારા ફરે તારા જહાનમાં.
સૂરજ તો ઘૂસી ગયો ખુલ્લા મકાનમાં.

તું એકજ આ રાગથી કાં’ગાયછે સદા
માની લીધું જાદુછે કોકિલ જબાનમાં..

વચનોનાં આ જૂઠની ચિંતા નકર, હવે ,
 એને પણ સાચવી લે દિલની જબાનમાં

ખાલી છે મેદાન પણ ક્યાં જંગ તુ કર શે
તૂટેલા છે તીર સૌ તારી કમાનમાં.

એ રોગ પ્રેમનો લઇ ભમ્યા કરે છે ત્યાં,
એની મળેછે કયાં દવા એની દુકાનમાં.

વ્યર્થ છે વાતો બધી સમજાવવી એને
 ભટકી રહ્યો જંગલે લયલાના ધ્યાનમાં

જાદુ વફા એ ઈશ્કનો, સમજાવશો કોને,
લાખો નિષ્ફળછે દવા એના નિદાનમાં.
 

દ્રષ્ટિ ફરી ગઇ

દ્રશ્યો ફરી ગયાં અને દ્રષ્ટિ ફરી ગઇ,
બે ચાર ફટકિયાં સમી ઇજ્ઝત મળી ગઇ,

નાજુક હતી એ ડાળકી ઉચકે વજન ક્યાં
બેઠી હજી બહાર ત્યાં કળિયો ખરી ગઇ,

તારા તરફ કયાં હતી મારી નજર જરા
તારી નજર મુજ પર જરા પડતાં ઢળી ગઇ.

કેવી ઢળાવ ની સરળતાઓ મળી જુઓ
સરિતા પહાડ ચીરતી ખળ ખળ વહી ગઇ.

અંતિમ મુકામ સ્વાસનો શાયદ વફા હશે,
નજરો બિમારની જુઓ આભે ઢસી ગઇ,

_ મોહમ્મદઅલી વફા

માંગી જુઓ

જિંદગીની કો સફર માંગી જુઓ,
ને વિતેલી એક પળ માંગી જુઓ,

ને જલાવો આ જિવન દીપક બની,
તે પછી આવી કિરણ માંગી જુઓ.

દિલ કટોરી અર્પી દિયો બસ પ્યારથી,
પ્યાસ બુઝાવા અધર માંગી જુઓ.

તારલા જઈ એમના ચરણે ધરો,
ને પછી થોડી સહર માંગી જુઓ.

જેટલાછે મહેલ સૌ ભેટે ધરો,
સર છુપાવા એક ઘર માંગી જુઓ.

આમ શંકા થી વફા નિરખો નહીં,
કોઇ પણ મેદાને સર માંગી જુઓ.

_મોહમ્મદઅલી વફા

 

બોદા બધા સિક્કા તણો

બોદા બધા સિક્કા તણો રણકાર થઇ ગયો.
 ને કાગઝી પૂષ્પો સમો શણગાર થઇ ગયો

ખુદ્દાર જિવ આ કેટલો લાચાર થઇ ગયો,
દાદો કવિતરે ભીખવા તૈયાર થઇ ગયો,

ઉતરે સમજમાં કોઇને ક્યાં એક પણ મિસરો,
એ વાહ વાહે તૂટતો અવતાર થઇ ગયો .

તે કોકિલાને કોઇ સાંભરતું નથી હવે,
સહુ છાપરે કૌઆ નો હાહાકાર થઇ ગયો.

કો’ અસલિયત નો રંગ પણ ખપતો નથી હવે,
કૃતિમ ચહેરાનો બધે વ્યપાર થઇ ગયો.

એની તરસ બે ચાર બુંદો જેટલી હશે,
 ભમરો ગુલોને ચુંઠવા બેઝાર થઇ ગયો.

એતો શિકારી છે હવે નિર્બળ અભાગ નો
આ માનવીયે કેટલો ખુંખાર થઇ ગયો,

ખોલ પરછાઇ તણું પહેરીને ઉભાં તમે ,
આ ભર બપોરે રાતનો અંધાર થઇ ગયો.

રાખી બધી વાતો છુપી દિલ કોટડે તમે,
ને આંખની બારી થકી ઇઝહાર થઇ ગયો.

_મોહમ્મદઅલી વફા

દર્પણ તરડાયું નહીં

 

મળ્યું મને   કંઇ એટલું   કે હાથમાં   માયું નહીં.

એ તો દરદ  નું પોટલું    મુજથી વહેંચાયું નહીં.

 

આવી મને દીધી બધાએ કેટલી શાબાશ પણ

મારી તડપતી   વેદના નું વજન ઠેલાયું નહીં

 

આવી હવે એ જોઇ લો એ જામ આખા છે ભર્યા

કિસ્મત તણી રંગી અદા કે કાંઇ પીવાયું નહીં.

 

દાવા હતા કંઇ કેટલા જાનો જિગર અર્પણ તણા

કોઇ પણ મોતી સમય ની ધારપર વિંધાયુ નહી.

 

જલ્સા બધા ફાકા મસ્તીના સતત ચાલુ રહ્યા

દર્પણ વફા. આ ભાગ્યનું તો સહેજ તરડાયું નહીં.

 

_ મોહમ્મદઅલી વફા

 

રણકારના વફા

જોને ગયાં પાનાં ફરી ઈકરારનાં વફા.
બીજી તરફ છે પાંદડા ઇનકારનાં વફા.

પાળી તમે કરશોય શું એવા પરીંદ ને,
ના હોય જેમાં પીંછ કોઈ પ્યારના વફા.

બોદા બધા યે ખંજરો ને,તીર થઇ જ્શે,
મળ્યાં અમોને બાવડાં રણકારના વફા.

પીળી હથેળી સૂર્યની પણ કયાં સુધી બળે,
ફરશે પછી સર્પો બધા અંધકારના વફા.

તારે અહીં મોતી બની વિંધાવવુ પડશે
છે આ ફટકિયા દોસતો પળવારનાં વફા.

આંખો અહીં ભીજાવવાની કોઇ પણ નથી,
આતો બધાં છે ઝાંઝવા વ્યહવારનાં વફા.

તું પણ ‘વફા’આ વાહ થી ના ખેલતો કદી
એતો રમકડાં છે બધાં લાચારના વફા

                               _મોહમ્મદઅલી વફા

પરીંદ=પક્ષી

 

આ ખુમારીનું ચમન

ઝાડનું કોઇ પણ ના દર્દ તને નડ્યું.
એક પત્થર લાગતાં તું ખરી પડ્યું.

દિલ ઉપર લાગી રહેલાં તીરને પૂછો,
ખૂનનું ટીપું કદી ના આંખથી વહ્યું.

લાગણી ચુંથાઇ ગઇ લીર લીરા થઇ,
આ ખુમારીનું ચમન શાનથી રહ્યું.

હાથ ખાલી લઇને આવ્યો તુ કયાં દોસ્ત,
આ ગળાને તો સદા તુજ કરે ધર્યુ .

સહુ તમાશાબીનનાં હાથમાં પથ્થર ,
કૈસનું માથું જુઓ શાનથી રહ્યું.

ગટ ગટાવી હું જઇશ ના રોકશો મુજને,
એ કટોળે વિષ તમે હાથથી ભર્યું.

તું વફા પોતે મિસાલો વફાની દે,
તે પછી માની જશે લોક તુજ કહ્યું.

_મોહમ્મદઅલી વફા

 

અંતિમ રાત્રિ_ અમજદ ઈસ્લામ(ઉર્દૂ કવિ)

કોઇ પણ પગરવ નું નિશાન નથી,
તેજ દર્દ, પ્રતીક્ષા,રાત્રિનો અંતિમ સમય
 હવા ગલીઓમાંથી
શર્મીલી થઇને પસાર થઇ ગઇ
કે આજે પણ તે કોઇ સુગંધ લાવી ન શકી
તારલાઓ આકાશના આંગણે
વિખરાય રહ્યા છે,
હૃદયમાં એકાંત ઉતરી રહ્યું છે,
એક વર્તુળ ખેંચાઇ રહ્યું છે
અને વર્તુળમા અંધકાર
કોઇ દિશા પ્રતિ માર્ગ નથી જતો
 કોણ ધરાને વદે કે
મારી સાથે વાત તો કર
શિરાઓને આ એકાંત
વિચ્છેદ ન કરી નાંખે

(આઝાદ ઉર્દૂ નઝમ અનુ.વફા)

 

ગગનનો રંગ બદલાયો

કળીનો રંગ બદલાતાં ચમનનો રંગ બદલાયો.
ગુલોથી ફોરમો ઉઠતાં સુમનનો રંગ બદલાયો.

અહીં ખીલી ઉઠી આજે કળી ઉમ્મીદની તર થઇ,
વદનનો રંગ બદલાયો,નયનનો, રંગ બદલાયો.

અને એથીજ છે પુલકિત સહેરાઓ તણા ફૂલો,
દુઆ એનીજથી તો કો જિવનનો રંગ બદલાયો.

જુઓ ચેહકી ઉઠી આ બુલબુલો ઉર્મિ તણી આજે,
મળેછે નવજિવન આજે વસંતનો રંગ બદલાયો.

બની સંધ્યા ખરે રંગીં ભળી આનંદની સુરખી,
ઉષાનો રંગ ખીલી ઉઠ્યો ગગનનો રંગ બદલાયો.

મુબારક બાદની કલગી વફા આપે મહેફિલમાં,
ખુશીઓનો કળશ ઢળ્યો વદનનો રંગ બદલાયો.

વફાની એ દુઆછે કે સદા શાદાબ હો જિવન,
સહેરા પર કલમ ઝુકતાં કવનનો રંગ બદલાયો.

_ મોહમ્મદઅલી વફા

(તા.9-4-67નાં રોજ એક અંગત મિત્રની શાદી પર નિકાહ વિધી બાદ સભામાં બા આવાજે બુલંદ દાદના નારાઓ વચ્ચે ગવાયેલી રચના)

 

હો હલાહલ ઝેર તો પણ

કોઇ પણ વાદા વગર કો ’દિ તો આવ તું.
શ્યામ ચાદર ભાગ્યથી થોડી હટાવ તુ.

જિંદગીના આંગણે ફૂ લો લગાવ તું
પ્રેમના આ બાગમાં ખૂશબુ બિછાવ તું.

એકતાની દેશમાં ધૂણી ધખાવ તું
હો હલાહલ ઝેર તો પણ ગટ ગટાવ તું

નફરત તણાં કંટકો ઉગશે આ રાહમાં
પ્યારથી એ રાહ પર ચાલી બતાવ તું.

છે જમાનો એહસાન ફરામોશ એ કબુલ
તો પણ છતાં એહસાંના ગુલ લૂંટાવ તું.

ફૂલ બદલે પથ્થરી સોગાદ પણ મળશે
પ્રેમનો સહુ આંખમાં સુરમો લગાવ તું .

આશ તું ના રાખતો બદલા તણી વફા
શ્યામ વાદળ પર ગુલાબી રંગ ચઢાવ તું.

_મોહમ્મદઅલી વફા

 

જરા ઠેસ લાગે અને એ ઘવાતું

ચમન છું મને બાગબાં ઓળખે છે.
વહેતી અહીંથી હવા ઓળખે છે,

દરદથી અમારો પરિચય પુરાનો
તબિબ ઓળખે ને દવા ઓળખે છે.

જરા ઠેસ લાગે અને એ ઘવાતું,
હૃદય વેદના એ કયાં ઓળખે છે.?

અને એ રડી લે ઝુકાવીને માથું,
નયનતો હૃદયની જબાં ઓળખે છે.

અમારી દુઆના સળગતા તિખારા,
સદાએ બુલંદ આસમાં ઓળખે છે.

પ્રથમ એ બળે છે નિશાના શહરમાં,
બળે સંગ પતંગા શમાં ઓળખે છે.

વફા ઓળખી તુય ખુદને ન શક્યો,
તને દોસ્ત દુશ્મન બધા ઓળખે છે.

_ મોહમ્મદઅલી વફા

 

આંખો ઉપર લખ્યું

પલકો ઉપર લખ્યું અને પાંખો ઉપર લખ્યું.
સંદેશ જયાં છાનો હતો આંખો ઉપર લખ્યું.

કાગળ અને દીવાલ પર લખવું હતું મારે,
છોડી અમે સૂરજ કિરણ , રાતો ઉપર લખ્યું.

સૌંદર્ય તણા પેગામને ફેલાવવા માટે,
ટપકું તલો નું છીનવી, ગાલો ઉપર લખ્યું.

થોડો સમય રંગ રૂપની છોડો ઉડી જાશે,
ભરખી જશે આ પાનખર બાગો ઉપર લખ્યું.

તૂટી જવાની તું ય છે પીને લહૂનો મય,
એવું કવન તલવારની જાંઘો ઉપર લખ્યું.

ખુલ્લા રહીને તુજ સફર થાશે અહીં તારી,
છોડી હવે તું દે મમત હાથો ઉપર લખ્યું.

સચવાઇ અહીં જો તું રહે તો ઠીક છે વફા,
આખું ચમન ભડથું થશે તારો ઉપર લખ્યું.

_મોહમ્મદઅલી વફા

 

ખંડેરોના સાગરોથી

વાદળોની પાંખ પર આખો સમુંદર તરે.
ને હવા આ બાગની આખી ફસલ લઇને ફરે.

આવસંતી ગીતતો ઘૂવડ તણાં કાને નડે,
કોકિલા તો પાનખરના યૌવનો પર રડે.

ફૂલની તો ખેવના ઝાકળના હૈયે વસી,
રાતનો ખોબો ભરી એ પાંદડીએ ખરે..

કંટકોની માવજત આખર સુધી ત્યાં રહી,
ફૂલ તૂટ્યાં ડાળ તૂટી બાગનાં આંસુ સરે.

મીણબત્તી ને જલાવી હું’જ’પોતે બળું,
ને સમય મારી ઉમરનાં ગુમ પયાલાં ભરે,

ચાલ તારાં હોડકા એમાં વફા પધરાવ તું ,
ખંડેરોના સાગરોથી તું હવે શાનો ડરે?

_મોહમ્મદઅલી વફા

 

તબીબોના બધાનુસ્ખા

બધી વાતો અહીં જન્નત તણી ઉધાર લાગે છે.
ફકીરોને હવે મીઠો બધો સંસાર લાગે છે.

હવાને એ વદેછે કે ઉડાવી એને લઇ જાએ,
ગુલોને રૂપનાં મદમાં સુગંધ નો ભાર લાગે છે.

મળ્યું છે દર્દ પણ એને રણે બેઠેલ મજનુથી,
તબીબોના બધાનુસ્ખા હવે બેકાર લાગે છે.

હતી એ વાત નાની પણ કહેનારો હતો લેખક,
પતંગાનો જુઓ કિસ્સો ઘણો દળદાર લાગે છે.

વફા સોંપી ગયા આવી મતા નાની કહીને એ,
જરા જોયું હ્રદયમાં તો હવે અંગાર લાગે છે.

_મોહમ્મદઅલી વફા

 

વ્યહવારની આંખો

 

કદી મળતી રહેછે આપણી વ્યહવારની આંખો.
હતી જે ભૂતમાં આપણાં કો’પ્યારની આંખો.

ભલા હું છું હવે જેવો , મને એવોજ રે’વાદો,
હવે સદશે મને કયાં કોઇ પણ શણગારની આંખો.

જમાનો આપતો’તો ને અમે પીતા ગયા એ વિષ,
સુરાઓથી ભરેલી જોઇને દિલદારની આંખો.

હવે આવ્યા બધા રસ્તા, પરસ્પર લેણ દેણીના,
ફકત નિરખે હવે લોકો છનક કલદારની આંખો.

મને તલવાર નફરતની ‘વફા’ કાપી નથી શકતી,
બનીને તીર ભોંકાઈ રહી છે યારની આંખો.

_મોહમ્મદઅલી વફા

 

કરી લીધી કદી કો વાત તો એ પણ નજર વાંચી.
અમે ભરતા નથી કો જામ, તૃષાને વગર વાંચી.

કડાકા ને ભડાકાઓ થયા આકાશનાં મોભે,
બને ભેગા થયાં બે સોણલાં જલતી કદર વાંચી.

ઉઠાવી લઇ જશે એ રાતની શ્યામલ નિરાશાઓ,
જરા આ પ્રાત: ના માથા ઉપર ઉગતી સહર વાંચી.

અમારી વાત પહોંચી ગઇ ખબર એની અમોને છે,
તમારા હોઠ સીવાઈ ગયા’તા એ ખબર વાંચી.

‘વફા’ શબ્દો તણા પૂષ્પો તમે ના વેડફો નાહક,
કરો જો કોઇ પણ વાતો કરો એના અધર વાંચી.

                                               _ મોહમ્મદઅલી વફા